Hróarskelda 2003


Ahhh... Hróarskelda. Þótt maður sé kominn heim þá hlýjar tilhugsunin manni ennþá um hjartarætur. Hróarskelda var æðisleg. Frábær. Hreinasta snilld. Þetta var stutta útgáfan af því sem ég hef að segja. Hér á eftir kemur sú lengri.

Við flugum til Köben seinnipartinn á mánudegi, tíu strákar saman. Þar af þekkti ég bara tvo þannig að það voru sjö strákar sem ég þekkti nánast ekkert með í ferðinni, en ég kynntist þeim öllum ágætlega í þessari átta daga ferð. Enginn hafði farið á Hróarskeldu áður og allir orðnir verurlega spenntir. Sumir voru duglegir við að drekka á flugvellinum og í flugvélinni þannig að þeir voru orðnir skrautlegir þegar til Danmerkur var komið. Einhvernveginn tókst okkur þó að komast til Hróarskeldu með lest og með rútu á Festival-svæðið. Þá var komið myrkur, við með hellings farangur, fullir, það var mikil rigning, allt svæðið orðið að leðjusvaði og nánast ómögulegt að finna almennilegt tjaldsvæði því ótrúlegur fjöldi hafði mætt strax deginum áður þegar svæðið var opnað. Þó tókst okkur, á rúmum tveimur klukkutímum, að finna okkur tjaldsvæði (tróðum okkur inn á milli einhverra Svía) og kaupa okkur nokkra kassa af bjór. Svo var nottla dottið í það, en bara hóflega hjá mér þó. Klukkan var orðin það margt að allt var lokað og þeir sem ekki voru með tjald þurftu því að gista hjá þeim sem mættu með tjald. Semsagt, fyrstu nóttina sváfum við tíu strákar í tveimur tveggja manna tjöldum. Það þarf ekki mikinn stærðfræðing til að fatta að það var ótrúlega óþægilegt. Farangurinn mátti nottla ekki blotna og var því hafður inní tjöldunum og skapaði því enn meiri þrengsli. Fyrsta nóttin var ekki góð.

Daginn eftir hafði stytt upp og allt horfði betur við. Fínasta veður bara. Við ákváðum að skella okkur til Köben þar sem við röltum aðeins á Strikinu og fórum í Tívolí. Fyrsta skiptið mitt í tívolí, og það var bara helvíti gaman. Hefði þó samt mátt vera grófari rússíbanar, en sum tækin voru mjög fín, og fórum við oft í svona súlu sem lyftir manni upp í 65 metra hæð, og svo bíður maður með hjartað í buxunum í 5 sek. og blússar svo niður á svona 1.5 sekúntu. Um leið og maður var kominn niður langaði mann að fara aftur, en þegar maður var kominn efst þá skildi maður ekki af hverju í andskotanum mann langaði að gera þetta aftur. Svo langaði mann auðvitað strax aftur þegar maður var kominn niður og svona gekk þetta. Djamm í tjaldbúðunum um kvöldið.

Hátíðin byrjaði seinnipartinn á fimmtudeginum, og þangað til gerðum við lítið annað en að lifa á svæðinu, kynnast fólkinu og svæðinu, og djamma auvðitað. Við kíktum einu sinni inn í Hróarskeldubæinn og spókuðum okkur þar í nokkra tíma. Þá var komið líka þetta æðilslega veður sem átti eftir að haldast út næstum alla hátíðina. 25 stiga hiti og heiðskýrt, algjör geggjun. Stundum bara allt of heitt. Þarna var maður farinn að kynnast tjaldbúðunum og þjónustu svæðunum nokkuð vel, en ekki var búið að opna tónleikasvæðið, en það var annað eins svæði, risastórt og mjög skemmtilegt.

Innskot:
Bjórinn niðrá tjaldsvæðunum kostaði ekki nema 180 kr. danskar á kassann, sem voru 30 bjórar. Það gerir tæpar 2200 kr. ísl. á kassann, sem er 72 kr. bjórinn. Á tónleikasvæðinu mátti hinsvegar ekki hafa flöskur og var bjórinn seldur í plastglösum á 18 kr. danskar eða 216 kr. ísl. Svoldið mikill munur en maður varð að láta sig hafa það. Svo var hægt að fara á allskonar bari þarna og kaupa sér sterkara og kokteila og svona eins og hver vildi. Maturinn þarna var fínn, fullt af básum útum allt með allskonar mat, dönskum, mexíkóskum, kínverskum og allskonar venjulegum mat, pítsum, hamborgurum og frönskum. Ég kynntist næst síðasta daginn lang besta matsölustaðnum þarna sem hét Mongolian Barbeque. Þar fengust þeir bestu hamborgarar sem ég hef nokkurntíman smakkað! Vá hvað þeir voru góðir! Ég fæ bara vatn í munninn við að hugsa um þá. Það verður sko það eina sem ég ét þarna á næsta ári, ójá, ég verð þarna á næsta ári. Þarna var svo allt til alls, sturtur, hraðbankar, fínasta hreinlætisaðstaða, bíó, fullt af básum sem seldu allt milli himins og jarðar (þar af fullt af mjög flottum fötum), þannig að það var mjög auðvelt að búa þarna inná svæðinu í þetta langan tíma.

Á miðvikudeginum sáum við Ske spila á Camp stage og voru þeir bara fínir. Það voru tónleikar á þessu sviði alla dagana áður en hátíðin sjálf hófst. Rétt hjá voru líka allskonar hlutir til dægrastyttingar, t.d. völlur sem á var spilaður körfubolti og bandý, sandhóll þar sem spilað var strandblak, einhverstaðar var víst trampólín þótt ég hafi aldrei séð það, svo svar svona kassaklifurskeppni í gangi í tvo daga, og alltaf fullt af fólki í þessu öllu. Á kvöldin breyttist svo Camp stage í útibíó þar sem voru sýndar myndir öll kvöld þar til hátíðin byrjaði.

Á fimmtudeginum hófst svo hátíðin. Við sáum Electric Six (sem spila Danger, High Voltage, og GayBar), Interpol (sem voru bara mjög góðir, ég fór of snemma) og Stone Sour (sem er víst með meðlimum úr Slipknot). Allir þessir tónleikar voru ágætir, en hátíðin hófst fyrst fyrir alvöru þegar Metallica spilaði um kvöldið. Þegar þeir tónleikar byrjuðu var ég búinn að týna öllum strákunum og taldi ekki möguleika á að finna þá innanum 60 þúsund manns þannig að ég gerði bara eins gott úr þessu og ég gat og klifraði uppí staur sem var þarna ekkert allt of langt frá sviðinu og var þar nær alla tónleikana. Þessir tónleikar voru alveg frábærir, þeir tóku öll gömlu frægu lögin sín, One, Nothing Else Matters og Master Of Puppets til að nefna nokkur. Þeir voru líka með sprengingar og flugelda og svoldil svona læti til að auka á showið og það var nokkuð flott. Það var frábært að vera uppí þessum staur því þá sá ég yfir allan mannfjöldann, og þvílíkt magn af fólki hef ég aldrei séð! Ekki á tónleikum amk. Það var alveg geggjað. Eftir tónleikana fann ég svo strákana aftur niðrá tjaldsvæði og við djömmuðum eitthvað fram eftir nóttu.

Innskot:
Eftir tónleikana og djammið alla dagana var maður nottla alveg búinn og ég var kominn inn í tjald milli 3 og 5 flestar næturnar, en maður vaknaði alltaf á morgnana klukkan svona átta eða níu því þá var hitinn inni í tjöldunum orðinn alveg óbærilegur. Ég var heppinn að deyja ekki bara úr súrefnisskorti eða hita eða eitthvað því þetta var alveg svakalegt. Maður skreið svo útúr tjaldinu og fór í stuttbuxur og kannski bol í mesta lagi og gat ekki sofið meir. Því var fæsta dagana sofið mikið.

Framhald...

Á föstudeginum sáum við Murderdolls (svipaði til Stone Sour, einhver úr Slipknot líka) og Asian Dub Foundation (skrítið rapp eitthvað, hélt þeir væru öðruvísi). Eftir það dösuðum við bara í sólinni á einhverjum bekk og drukkum bjór og horfðum á mannlífið. Um kvöldið var svo komið að Iron Maiden og við fórum snemma á þá þannig að við náðum að vera fremst. Það var fínt, ég er enginn aðdáandi en það var gaman að sjá að gömlu kallarnir kunna ennþá að rokka. Þeir eiga líka nokkur fín lög og alltaf gaman að svona rokktónleikum, sérstaklega þar sem söngvarinn er svona ofvirkur. Ég var þar þó bara í þrjú kortér því ég vildi drífa mig á SigurRós sem voru að fara að byrja. Ég mætti snemma á þá líka og náði að vera fremst. Það að maður náði að vera fremst þýddi miklu minni troðning því það var bara hleypt inn í hólf sem voru fremst fyrir framan hvert svið ákveðið mörgum þannig að það var rúmt um mann. SigurRós voru góðir að vanda, en þó þótti mér þeir betri í desember í Háskólabíói. Kannski var það af því að áhorfendurnir (það sáu 20 þús. manns þessa tónleika) voru iðnir við að klappa inní miðjum lögum og vera með læti sem fór í taugarnar á mér. Svo var gaur beint fyrir framan mig sem ætlaði að vera svo sniðugur að kasta vatni yfir fólkið fyrir aftan sig (það voru rétt vatnsglös til þeirra sem voru fremst og var heitt) en það tókst ekki betur til en að hann sturtaði öllu vatninu beint yfir mig og ég stóð þarna rennblautur á SigurRósartónleikum með krosslagðar hendur og boraði gat á hausinn á gaurnum með augnaráðinu. Ég var næstum búinn að hjóla í hann en taldi uppá tíu og hugsaði með mér að ég myndi ekki láta hann eyðileggja fyrir mér þessa tónleika. Eftir SigurRós voru Coldplay að spila en ég sá lítið af þeim því ég er nýbúinn að sjá þá tvisvar hérna heima og fór frekar niðrí tjaldbúðir og fór í hlýrri föt því það var stundum svoldið svalt á kvöldin. Ég kíkti þó á restina á Coldplay þegar ég kom til baka og þeir voru mjög fínir bara. Ég fór svo yfir í Metropol (techno tjaldið) þar sem Darren Emerson var að spila og dansaði þar einn (en nottla með fullt af fólki) því ég var búinn að týna strákunum eins og gengur og gerist. Fann þá svo aftur ég ég hafði litla orku í meira djamm eftir útrásina sem ég fékk í technoinu.

Innskot:
Á tónleikasvæðinu var líka rosalega margt hægt að gera til að drepa tímann og leika sér. Ég nenni ekki einu sinni að fara í það allt. Þetta var mjög stórt svæði með sex stórum tjöldum þar sem var tónlist mest allan tímann, og svo fullt af svæðum til að hanga á eða gera eitthvað snðiugt. Alla dagana var fólk labbandi um með einhverja gjörninga, ástarofurhetjurnar voru sniðugar, gengu um og föðmuðu alla og gáfu fólki "License To Love" límmiða. Fullt af fólki í allskonar búiningum sem vildi bara fá fólk til að hlæja og það tókst oftast. Mjög skemmtileg stemmning bæði á tjaldsvæðunum og tónleikasvæðinu allan tíman.

Laugardagurinn var slakasti tónleikadagurinn. Ég sá eitthvað smá af Xploding Plastix, Melvins, Tomahawk og Fu Manchu. Ekkert af þessu var að gera neina snilldarhluti, en var heldur engin leiðindi nema Melvins sem mér þóttu leiðinlegir og varla hægt að kalla tónlist. Um kvöldið voru svo Blur og The Cardigans en ég sá ekkert af þeim útaf stelpuveseni á mér, tala kannski meira um það seinna. Ég frétti líka að þeir hefðu verið leiðinlegir þannig að ég missti víst ekki af miklu. Ég nennti lítið að djamma því ég var á einhverjum bömmer (útaf fyrrnefndu veseni) og fór því að sofa. Þó var gaman frá því að segja að ég hitti skemmtilegt fólk sem ég þekki þarna um kvöldið og hékk smá með þeim, og það voru einmitt þau sem kynntu mig fyrir borgurunum ómótstæðilegu.

Á sunnudeginum hékk ég með Tomma Young Hróarskeldugúrú og fólkinu hans og var það fín tilbreyting. Við kíktum á The Thrills, Xibit og vorum fremst á Queens of The Stone Age. Þetta voru allt ágætis tónleikar, en ég fór af Queens til að fara á Bonnie 'Prince' Billy og Massive Attack. Hvorugir voru að gera neinar rósir en það var gaman að heyra Teardrop með Massive Attack læv. Eftir það hitti ég Halldór Karl og Geira og var með þeim restina af kvöldinu. Við fórum að sjá Björk og þar gerðist svolítið sem ég átti alls ekki von á. Hún stal senunni algjörlega og var með lang bestu tónleikana á hátíðinni! Þeir voru alveg æðislegir og ekkert nema snilld! Hún er nottla frábær söngkona og tónlistarmaður og hefði það verið nóg til að halda uppi þessum tónleikum, en hún var líka með svo æðislegt show í kringum þetta allt að maður bara gapti! Brjáluð flugeldasýning fyrir ofan sviðið og eldur útum allt á sviðinu, og þegar ekki var allt vaðandi í eld og flugeldum þá voru mjög flott myndbrot á risatjaldi aftast á sviðinu sem fönguðu steminguna í laginu sem var verið að spila. Taktarnir hjá henni eru svo flottir og það ætlaði allt að brjótast út í reif stemmningu þegar hún var að spila sum lögin. Þetta voru án efa bestu tónleikarnir á hátíðinni, og meira að segja þeir bestu sem ég hef farið á. (Að vísu verð ég að undanskilja tvenna SigurRósar tónleika ('99 og '02)því þeir voru allt öðruvísi góðir). Maður var stoltur af að vera Íslendingur þarna þótt maður sé eiginlega hættur að hugsa þannig um Björk. Ég er barasta orðinn Bjarkar aðdáandi núna held ég bara svei mér þá.

Eftir þessa æðislegu tónleika fór ég með strákunum á þeirra tjaldsvæði og hitti nýja Íslendinga og djammaði með þeim eitthvað fram eftir nóttu. Daginn eftir fórum við inní Köben og fundum okkur ódýrt en gott hótel því við áttum ekki flug fyrr en daginn eftir. Kíktum auðvitað á pöbbarölt á Strikinu og það var skemmtilegt síðasta kvöld. Þriðjudagurinn fór svo í bið eftir fluginu sem var ekki fyrr en seint um kvöldið. Ég komst með og ekki nót með það þá var ég á Saga Class! Djöfull var það næs, endalaust pláss og dekrað við mann alla leiðina. Það var gott eftir læti vikunnar þar á undan. Þó var ég kominn með hálsbólgu og er enn með en það verður víst að hafa það. Þá er ég búinn að lýsa öllum dögunum fyrir sig og held ég láti þetta nægja í bili því mér er farið að verkja í puttana og ég er búinn að skrifa allt allt of mikið! Ég á þó eftir að skrifa meira en það kemur seinna.

Vil bara enda með því að undirstrika hvað þetta var frábært. Stemmningin á svæðinu, fólkið, veðrið, tónleikarnir, þetta var allt alveg frábært og er engin spurning að ég verð þarna á næsta ári. Og þar á eftir og þar á eftir. Þið sem öfundið mig af að hafa farið, ég skil ykkur alveg og þig megið alveg vera öfundsjúk! En ekki blóta mér fyrir að hafa farið, þið skulið frekar bara ákveða að fara á næsta ári, því ég veit um svo marga sem hefur langað lengi að fara en ekki látið verða af því. Drífðu þig bara! Það er ekkert flókið! Ég lofa þér því, þú sérð ekki eftir því.
..:: brand new roskilde fan ::..

Kominn á klakann


Jæja, vikan er búin og fyrsta Hróarskeldan að baki. Ég get sko sagt þér að þetta verður ekki sú síðasta. Ég er þreyttur eftir vikudjamm og ferðalög dagsins (og ég er kominn með hálsbólgu og veikur barasta) þannig að ég ætla lítið að blogga núna en á morgun verður bætt úr því og þú færð stemmninguna frá Hróarskeldu beint í æð... eða svona næstum. Þetta var æðisleg ferð og það small barasta allt saman til að þetta yrði snilldar hátið. Stemmningin, veðrið, tónleikarnir... bara hele klabben. Ég held ég hætti í lélegu enskuslettunum og færi mig um set yfir í lélegu dönskusletturnar. Ég kveð með setningu helgarinnar, pas på den, det er en tog!
..:: magzzzzzz.... ::..

Does it get any better than this...?


Þá er maður bara á leiðinni út á morgun! Ég ætla að reyna að skrifa hjá mér þá tónleika sem ég fer á og hvað mér fannst um þá á hverjum degi svo ég gleymi því ekki, en það er ekkert víst að ég nenni því. Þið fáið samt pottþétt skýrslu hérna á blogginu um hvernig var þegar ég kem heim. Ég hef einhvernveginn á tilfinningunni hvernig hún verður. En það verður samt að koma í ljós. Við fljúgum seinni partinn á morgun og verðum því komnir til Hróarskeldu annað kvöld. Vonandi verður eitthvað laust pláss á tjaldsvæðinu því við ætlum að reyna að koma upp ágætis Keflavíkur-tjaldbúðum. Það er slatti af Keflvíkingum að fara þannig að þetta verður eflaust geggjað stuð. Ég verð með símann minn úti þannig að endilega sendið mér sms ef þið eruð farin að efast um að það sé gaman hjá mér. Ég fer með eiturgulan regngalla með mér þannig að ef það verður rigning þá verður hægt að finna mig hvar sem er. Djöfulsins athyglissýki alltaf hreint.

Mér finnst magnað hvað það eru margir sem tala um hvað þá langi mikið að fara sem hafa svosem enga góða ástæðu fyrir því að fara ekki. Auðvitað eiga þeir sem langar að fara bara að skella sér. Ekkert væl. Öll þið sem eruð búin að öfunda mig svo mikið, þið mætið bara á næsta ári með mér! Amk var Tommi búinn að lofa mér að það væru 99% líkur á því að ég fari aftur, þannig að ég verð eflaust þarna á næsta ári! :)

En núna segi ég bara góða nótt. Kominn í bloggfrí í rúma viku. Kem aftur þriðjudaginn fyrsta júlí ef allt fer að óskum og blogga þá svakalega um þessa ferð. En þangað til þá, skemmtið ykkur á klakanum vinnandi og hugsandi til mín á djamminu í Danaveldi með Metallica og fleirum snillingum! Bæbæ!
..:: roskilde 2003 man ::..

Hvaða hvaða...


Ætli þetta verði löng færsla? Ég held það, en þú veist það. Því þú getur bara kíkt neðar á síðuna og séð hvað ég nennti að skrifa mikið. Magnað. Allavega, ég hef ekkert verið allt of duglegur að skrifa hérna inná undanfarið og eru nokkrar ástæður fyrir því. Ég reyni að forðast það eins og heitan eldinn að blogga um það að blogga, því blogg sem fjalla bara um hvað fólkið hafi lítið að blogga um er leiðinlegt. Úff skrítin setning. En fyrst það er ennþá fólk sem kíkir ennþá hérna inn daglega þá er best að ég komi með útskýringu. Það hefur svosem verið helling að gerast hjá mér og þannig séð nóg að blogga um. En það hefur líka verið stefna hjá mér að blogga ekki bara um það sem ég er að gera heldur meira um það sem ég er að hugsa. En ég er að vinna það mikið að þegar ég kem heim og horfi á tölvuna og hugsa hvort ég ætti að skrifa þar niður hugsanir mínar þann daginn, þá laðar rúmið mitt meira. Ég er nottla líka að synda (þrátt fyrir að enginn skilji af hverju ég nenni því ennþá, ekki einu sinni ég) þannig að það bætir bara við þreytuna. Svo hefur dalandi aðsókn á síðuna líka sitt að segja. Ekki gaman að skrifa fyrir örfáa. Það er nottla mikið til fólk sem þekkir mig sem les þessa síðu og ef það veit ekki hvað er í gangi hjá mér en vill vita það, þá er það bara ekki nógu duglegt að hafa samband! (Ég veit að það er miklu auðveldara að segja svona heldur en að framkvæma það, ég er ekki nógu duglegur við þetta sjálfur). En nóg af bloggi um blogg.

Það eru svo fáir dagar í Hróarskelduhátíðina að það er alveg fáránlegt. Og það sem er ennþá fáránlegra er að ég er ekki einu sinni kominn með hnút í magann. Ég er eiginlega bara sáttur við það því þá væri biðin eftir hátíðinni verða erfiðari, og þegar maður gerir sér litlar vonir þá verður allt miklu skemmtilegra ef það heppnast vel. Ég held að hátíðin verði algjör helber snilld, það þarf amk eitthvað mikið að klikka til að svo verði ekki. Ég er kominn með flugmiðann í hendurnar og nú er bara að vona að það verði ekki pakkfull flugvél svo ég komist út á þeim tíma sem ég vill. Úff, ég fer út á mánudaginn. Og á morgun er laugardagur. Það er allt of stutt í þetta. Ég er ekki að fatta það. Dagskráin fyrir hátíðina er tilbúin þannig að ef þú vilt öfunda mig eitthvað meira en þú gerir nú þegar þá geturu kíkt á þetta. Metallica er strax á fimmtudaginn, svkaleg byrjun á hátíðinni maður. Iron Maiden og SigurRós eru ekki alveg á sama tíma þannig að ég get séð bæði. Þetta verður gaman. Hvenig segir maður "ég ætla að fá einn bjór... nei annars, láttu mig fá kassa!" á dönsku?

Ég held ég geti ekki búið einn. Ég myndi örugglega ekki meika það lengi. Þótt ég hafi kannski ekki viðurkennt það fyrir sjálfum mér þá er ég svakalega mikil félagsvera. Ég er einn heima núna og það er allt voða tómlegt. Er að spá í að hætta við að spara mig fyrir Hróarskeldudjammið og kíkja á djammið á morgun með vinunum. Ég á það skilið, búinn að vinna eins og sjúkur maður undanfarið.

Stundum vildi ég óska þess að enginn sem ég þekkti vissi af þessu bloggi. Þá gæti ég sagt svooo mkið af hlutum sem ég veigra mér við að segja hérna. Kannski ætti maður bara að stofna nýtt blogg undir dulnefni og skrifa þar allt sem maður má ekki hér. Hvenig væri það?

Viti menn, þetta varð svolítið löng færsla. Og ég skrifaði ekki nema brot af því sem ég var að hugsa. Stundum vildi ég að ég gæti bloggað gegnum sms. Það væri kúl. Þá væri fullt af litlum skrítnum færslum. Í staðinn eru bara langar skrítnar færslur. Um að gera að plögga þessa sms hugmynd einhverstaðar. En hvar? Jæja, það er kominn tími til að sofa. Rétt að leggja sig í þessa fimm tíma þar til vinnan byrjar. Það er erfitt að lifa svona. Tough luck. Good luck. Good night. Og já, Bruce Almighty er góð mynd. Svakalega fyndin á köflum, en ekki eins góð og hún gæti orðið. Sjáðana þegar hún kemur í bíó! Djöfull er maður alltaf langt á undan öllum. :þ
..:: max ::..

Hæ hó jibbý jei...


Ég komst loksins í bústað eftir dúk og disk. Og það tvisvar. Ég fór ekkert á laugardaginn. En á sunnudaginn fórum ég og cookie og goldeneye og kíktum í bústað, potturinn kominn og svona. Djöfull var það næs. Brunuðum svo í kef í gær og skiptum um bíl, tókum sundæfingu, pikkuðum Nong upp og brunuðum aftur í bústað. Pæliði að nenna þessu. En þetta var vel þess virði. Ýkt gaman í gærkvöldi og þvílíkt sem við getum hlegið að engu. Chilluðum svo í bústaðnum í dag, og þá meina ég sko chilluðum. Við gerðum svo ekki neitt að það er ekki fyndið. Ef einhver hefur nokkurntíman sagst hafa gert minna en við gerðum lá lýgur sá hinn sami. Við lágum bara eins og illa gerðar hrúgur og allt í einu voru liðnir sex klukkutímar! Það er gott að gera ekki neitt. Við hlógum að vísu áfram eins og fávitar og ég er endanlega búinn að sannfærast um að við séum allir geðsjúkir. En það er nú bara af hinu góða. Ða. Einkahúmor er frábær, en ég held ég sé alveg kominn með minn skammt fyrir vikuna eða mánuðinn. Nenni ekki einu sinni að brosa eða hlæja lengur. Svo er það bara vinna í tvo daga, frí í þrjá, og svo verður flogið til kóngsins Köbenhavn!! Roskilde baby!!! Gleðilega þjóðhátíð.
..:: max ::..

Nuff said


Eru allir hinir bara kýr sem ganga gegnum lífið og bíða þess að hausinn rúlli í sláturhúsinu, eða eru þeir líka öskrandi inní sér og þrá ekkert meir en að sleppa burt og lifa lífinu? Þetta er pæling sem kemur fram í myndinni The Good Girl með Jennifer Aniston, sem er alveg ágætis mynd. Alveg eins langt frá því að vera týpísk Jennifer Aniston mynd og hægt er, en það var líka örugglega tilgangurinn hjá stelpunni, hún vildi sanna að hún gæti leikið en ekki bara verið sæt. Og það tókst henni. Myndin er samt svolítið þung, því þemað í henni er einfaldlega lífið er ömurlegt, og ég held að stelpan hafi brosað einu sinni í myndinni. Það gerist aldrei neitt gott í myndinni, nema kannski einu sinni. Góð mynd samt, en ekki fyrir alla. Nokkrar góðar pælingar, sérstaklega í byrjun. Ég fíla myndir með pælingar.

Sá annars mjög vonda og skemmtilega mynd áðan. 2Fast 2Furious er vond mynd, alveg eins og ég bjóst við, en það eru flottir bílar í henni og nokkrir ágætir eltingaleikir. Afþreying sem skilur ekkert eftir sig, nema kannski löngun sem maður fær til að keyra bílinn sinn afskaplega hratt og helst klessukeyra hann líka. Annars hefur maður nú fengið að gera nokkuð af því í Alfa Romeoinum Pöndunnar Rex. Þarna var setning sem ég bjóst aldrei við að ég myndi nokkurntíman segja.

Lítið að frétta af mér, vinnuhelgi og svona. Samt furðu mikið að gerast þessa helgina hjá mér miðað við það, en þú hlýtur að hafa eitthvað betra við tímann að gera heldur en að lesa um það. Bústaður, pottur, partý, pottur, vinna, bústaður, pottur. Þetta er planið, sem nær alveg fram á mánudagsmorgunsþynnku ef allt fer að óskum. Nuff said.
..:: magchen ::..

Pollrólegur alveg


Helgin var alveg meira en viðburðarík hjá mér. Ég er svo búinn á því, ég er miklu þreyttari eftir fríhelgi en eftir vinnuhelgi. Á föstudaginn fór ég í mat uppá völl með aðlinum mínum gamla, og það var bara líka svona helvíti gaman. Eftir að við höfðum borðað þá fórum við í nýja drykkjuleiki, alltaf gaman að læra nýja svoleiðis. Svo varð ég nottla að stinga af í bæinn því technofríkið í mér braust út með látum. Stefnan var tekin á Broadway en snúið snarlega við þegar ekkert var í gangi þar. Það var búið að færa Pacha kvöldið niðrá Felix þannig að við fórum bara þangað. Það var helvíti fínt, dönsuðum eitthvað fram eftir nóttu og ég fór allt of seint að sofa miðað við hvað ég vaknaði snemma daginn eftir.

Á laugardeginum var svo útskriftarveisla hjá Höllu systur, hún var á viðskiptafræðibraut í HR og brilleraði þar eins og fjölskyldu okkar er lagið að sjálfsögðu (hehe, svaka montinn eitthvað). Eftir að hafa borðað kökur og drukkið bjór og spilað pílu (sem er fastur liður í öllum veislum hjá systur minni því mágur minn er pílukall og ég er að verða það líka) þá hélt ég í innflutningspartý hjá Atla vini mínum niðrá Hafnargötu. Þar var þrusufjör en öllum hent út klukkan eitt vegna krónískra kvartana nágrannanna á hæðinni fyrir ofan. Kíkti eitthvað á staðina hér í bæ en það var slappt að venju.

Var að koma af rúnt þar sem við nýttum græjurnar (með svaka bassaboxi í skottinu og öllu tilheyrandi) til hins ýtrasta með því að blasta meðal annars Cher og Meatloaf. Það var gaman, um að gera að misbjóða eyrunum annars lagið. Önnur tónlist hljómar bara mun betur eftirá. Ég er t.d. núna að hlusta á Still Loving You með Scorpions, þvílík nostalgía, ég man svo vel eftir þessu lagi síðan ég var lítill. Mæli með því. En jæja, vinnudagur á morgun sem þýðir að ég þarf að vakna klukkan hlálf fimm. Ég kveð að sinni. Hejhej.
..:: max ::..

Living History


Hillary Clinton er að hefna sín á eiginmanni sínum með því að græða fullt af seðlum á framhjáhaldi hans. Það er nú bara nokkuð gott hjá henni. Hún fær víst einhverjar átta milljónir dollara fyrir bókina sem hún er að gefa út, og held ég að fæstir myndu fúlsa við þeirri upphæð jafnvel þótt það þýddi að makinn hafi haldið framhjá þeim. Eða hvað? Annars er það af mér að frétta að ég er rétt í þessu á leiðinni í matarboðið uppá velli og var stungið uppá því við mig að ég tæki með mér hníf og myndi hefna fyrir strákinn sem var stunginn í Hafnarstrætinu um daginn. Ég held ég láti það ógert, þótt ég þekki bróður hans. Leiðinlegt að fá alla Kanana uppá velli á móti sér og svona, fyrir utan að ég er rólyndismaður með eindæmum. Pollrólegur alveg. Ég elska þetta orð, pollrólegur. Bloggari sem ég rakst á í dag (og ég er að fara að bæta henni í linkasafnið mitt og mun þar kalla hana Nuke The Whales) minnti mig á þetta og mun ég reyna af miklum mætti að nota þetta orð hvar sem færi gefst í næstu færslum. Góða skemmtun í kvöld! :)
Fleiri blogg sem munu bætast við fljótlega:Blogg dauðans og Nanna.
..:: magz ::..

Fyrirgefðu Einar...


Það er svakalega fínt að leggja sig í vinnunni. Jújú, stundum þarf maður að láta sér nægja að liggja á nokkrum þunnum teppum á hörðu gólfinu með lítinn flugvélakodda undir hausnum en þá verður maður bara að hugsa til allra litlu barnanna í Afríku sem fá ekkert að leggja sig í vinnunni. Maður er yfirleitt svo þreyttur af svefnleysi að maður rotast um leið og maður leggst þrátt fyrir aðstæður sem eru ekki hvítum, svörtum, gulum eða regnbogalitum mönnum bjóðandi. Það er annars merkilegt, og þyrfti helst að kalla mannfræðing til, að heyra allar þessar mismunandi hrotur í þessum köllum sem vinna með mér. Ég bíð bara eftir því að einhver þeirra vakni við að hafa sprengt í sér hljóðhimnuna! Þeir láta ansi hátt og eru frumlegir í þessu, allskonar hljóð sem þeir geta framkallað án þess að vita af því.

Nú eru einungis tæpir tuttugu dagar í Roskilde Festival og þó er ég lítið farinn að hlakka til. Þetta er nú svosem alveg að reddast og þó ég eigi ekki flugmiða enn sem komið er þá enda ég í Danmörku fyrr eða síðar. Það er nefnilega sjúklega mikið flogið til kóngsins Köbenhavn frá Íslandi og ef það er ekki eitt skitið sæti laust fyrir my skinny ass í einni af þessum vélum þá... þá... kemst ég bara ekkert út á réttum degi. Ég verð nefnilega að fljúga á standby því ég nota frímiða en ég er ekkert að kvarta því ég fæ ferðina á kúk og kanel. Ef ég kemst svo ekki heim á mánudeginum þá get ég gist í Köben hjá vinkonu mömmu minnar sem á heima rétt hjá flugvellinum þannig að þetta verður allt í himna lagi held ég barasta. Ég held samt, þrátt fyrir litla sem enga tilhlökkun, að þetta verði alveg sjúklega gaman. Ég veit að minnsta kosti að ef ég væri ekki búinn að kaupa mér miða á hátíðina núna og allt liti út fyrir að ég færi ekki þá væri ég á meiri bömmer en mamma ykkar eftir að þið komuð í heiminn. Af hverju þurfti ég að koma með skot á alla sem lesa þetta svona uppúr þurru spyrðu kannski núna. Og svarið færðu ekki.

Úbs. Þessi frétt fékk mig til að velta vöngum yfir því hvort þetta sé mér að kenna. Það brotnaði eitthvað spjót í fluginu hjá smáþjóðaleikaliðinu á leiðinni út, og ég var að hlaða flugvélina þeirra! Það var vesen að koma þessum spjótum og stangastökks-stöngum fyrir, en það gekk alveg. Held að ég hafi ekki brotið neitt. Annars tók ég töskuna hans Gulla og hans Birkis og strípaði þær með böndum sem eru notuð til að festa niður viðkvæma hluti. Ég setti alveg fulllt af strípum á þær báðar og batt milljón hnúta þannig að það var hellings vesin að losa þetta og þeir vönduðu mér ekki kveðjurnar þegar þeir komu út. Afraksturinn má meira að segja sjá í Mogganum s.l. mánudag, framan á íþróttasíðunum! Þar er mynd af Gulla og Ödda að koma á hótelið, og taskan hans Gulla er neðst á myndinni og alveg í klessu! Það var ýkt fyndið að sjá þetta. Lítið má maður gera án þess að það byrtist mynd af því á forsíðu moggans. Eða svona næstum.

Þessi helgi verður all svaðaleg. Á morgun fer ég uppá kanavöll þar sem ég er boðinn í mat því vinkona mín hún Bjarney er að flytja til Ameríku fljótlega. Aðallinn minn gamli verður þar og það verður voða gaman held ég. Ódýrt áfengi amk! Og það veit á gott. Annars langar mig rosalega mikið að enda á Broadway þar sem einhverjir snillingar ætla að blasta techno tónlist í hæsta gæðaflokki. Þar verða dansarar í búrum og ef ég þekki yours truly rétt þá mun hann reyna að toppa þá alla með tölu í dansinum! Djöfull finnst mér gaman að taka flippið með svona tónlist og sérstaklega við svona aðstæður þar sem mikið er lagt í allt saman, hljóð og ljós og umhverfið og svona. Úff. Ég er búinn að ætla að fara á hvert einasta af þessum Dreamworld kvöldum sem hafa verið haldin á Broadway, en það er bara næstum enginn sem ég þekki sem fílar þessa tónlist jafn mikið og ég þannig að enginn nennir með mér. Dem. Hér með lýsi ég eftir einhverjum sem langar að koma með mér á Broadway og eiga rólega kvöldstund yfir rjúkandi kaffibolla við dúndrandi techno tónlist frá einhverjum snilldar plötusnúðum einhverstaðar úr Evrópu. =>8671186.
..:: magchen in techno action ::..

Í fréttum er þetta helst


Ég horfi voða lítið á fréttir. Ég hef verið ásakaður af fjölskyldumeðlimum að ég fylgist ekki nógu vel með og sé ekki inní heimsmálunum og sé ekki nógu góður samfélagsþegn fyrir vikið. Ok, kannski ekki alveg með þessum orðum en það var ýjað að öllu þessu. Málið með fréttirnar er alveg eins og málið með mig og pólitík. Ég er bara búinn að mynda mér skoðun á þessu, og ég fíla þetta ekki. Fréttirnar endurspegla enganveginn þjóðfélagið eins og það er, eða lífið í heiminum í dag. Þær draga fram það versta á öllum vígstöðvum og spara ekki stóru orðin. Ef maður eyðir lífinu í að velta sér uppúr sora heimsins, hvað ávinnst þá? Ekkert. Maður græðir ekkert af því.

Ok, tvöhudruð manns dóu í Ísrael því að einhver heilaþveginn hálfviti sprengdi sig í loft upp á lestarstöð. Auðvitað er þetta hrikalegur og ömurlegur atburður en er ég betri maður fyrir vikið ef ég horfi á brennandi líkin í beinni útsendingu á CNN? Nei. Þetta er langt frá mér og mig langar ekki að heyra um þessa hluti. Fyrir utan að við fáum bara að heyra eina hlið málsins. Við erum mötuð á fréttum, sumt fáum við að vita og sumt ekki. Þeir sem fylgjast grant með "gangi mála í heiminum" í gegnum íslenskar fréttastofur eru svo gott sem engu nær. Lífið er ekki svo einfalt, maður gerir sér ekki einu sinni grein fyrir því hvað ritstjórar hafa mikil völd. Þeir ráða því sem við sjáum. Hvernig getum við mögulega myndað okkur rétta og vel ígrundaða skoðun á því sem er að gerast ef við heyrum bara eina hlið málsins?

Ef maður horfir á fréttirnar þá gæti maður farið að halda að það eina sem á sér stað í heiminum sé stríð og eymd og volæði. Fáir komast í fréttirnar ef þeir lifa lífinu vel og samviskusamlega og eru góðir við náungann. En því fleiri sem þú drepur því fleiri þekkja nafnið þitt. Það er sá raunveruleiki sem við búum við í dag. Þannig að fyrirgefðu ef ég sest ekki fyrir framan sjónvarpið klukkan sjö hvert kvöld til að horfa á nýjasta skammtinn af rjúkandi saklausu fólki sem lét lífið útaf einhverju sem ég gat ekkert gert að. Frekar langar mig að fara út og láta sem lífið sé gott, því ég trúi því. Og ef ég hef rangt fyrir mér, so be it. Ignorance is bliss.

Somebody elses problem


Ef ég ætti hundraðkall fyrir hverja einustu krónu sem ég hef eytt um ævina þá væri ég ríkur. Annars er það að verða ríkur ekkert mikið mál fyrir mig, eða þú veist, ekki mikið forgangsatriði. Mig langar bara að eignast nægan pening til þess að þurfa ekki að hugsa um peninga. Ætli maður sé þá ekki orðinn ríkur. Mér finnst samt menn vera ríkastir (í alvöru) sem eiga fullt af börnum. Það er sko ríkidæmi. Ég hef allaf hugsað það þannig að ef maður eignast barn þá er það auðvitað erfitt að sumu leyti, en það er svo mikil hamingja að það vegur það algjörlega upp. Þú hittir ekkert foreldri sem segir, djöfull sé ég eftir því að hafa eignast þessa helvítis krakka maður, nema þá í algjörum (og heimskulegum) undantekninga tilvikum. Því álykta ég að það hljóti að vera það besta sem maður getur gert við lífið er að eignast fullt af krökkum og hafa þannig mikið líf og mikla hamingju í kringum sig.

En þetta með undantekninguna. Hvað er málið með orðatiltækið sem segir að undantekningin sanni regluna? Ég hugsaði það þannig um daginn að fyrst það sé til undantekning þá hljóti að hafa komið einhver regla fyrst og þannig sanni undantekningin regluna. Ég hef borið þetta undir nokkra en fáir virðast sammála mér. Samt gat enginn komið með betri skýringu og því held ég því ennþá fram að ég hafi rétt fyrir mér.

Ég á miða á Hróarskeldu en engan flugmiða. Jay. Þess vegna er ég ekki farinn að hlakka til ennþá, ég þori því ekki. Hvað ef ég kemst ekki? Ef allt fer á versta veg þá kaupi ég mér kakóbrúsa og syndi svo til Danmerkur. Það getur nú ekki verið svo lengi gert.

Ég var kominn á fremsta hlunn með að senda Stony McGee (Jómba) til Aþenu hið fyrsta þegar ég las Moggann í dag. Það er allt í fokki í sambandi við undirbúning Ólympíuleikanna og ég held þeir þurfi Stony til að redda þessu. Hann þyrfti ekki annað en að standa þarna nálægt og segja "Þetta reddast!" og þá myndi allt einhvernveginn á fáránlegan hátt bara reddast á síðustu stundu. Þetta gæti verið vinnan hans þangað til í ágúst 2004. Þá myndi þetta allt saman reddast, ég lofa því.
..:: o sole mio ::..

Reality... bites? ...og kisur.


Ég hef verið að hugsa svolítið um raunveruleikann undanfarið. Öll þekkjum við (leyfi ég mér að fullyrða) að eitthvað sem maður gerir að kvöldi til og virtist vera alveg brilliant hugmynd er ekkert nema heimskulegt daginn eftir og maður sér eftir því um leið og maður vaknar. Þá er ég ekki að tala um eitthvað fylleríisröfl heldur bara að heilinn fúnkerar ekki alveg nógu vel þegar klukkan er orðin of margt. Ég held nefnilega að raunveruleikinn sé mestur þegar maður vaknar og svo dvíni hann eftir því sem líður á daginn. Svo þegar maður er orðinn of þreyttur, jafnvel kominn í svefngalsa þá er raunveruleikinn í lágmarki. Ég tala nú ekki um þegar maður er í glasi og jafnvel að halda partý. Að vakna daginn eftir og sjá að allt er í rúst og eiga eftir að þrífa í þynkunni, það er raunveruleikinn að slá þig í framan með blautri tusku. Þá erum við eins og hundur raunveruleikans og hann er að nudda okkur uppúr pissupollinum sem við migum útí horni af því að við vissum ekki betur. Munurinn er bara að við lærum ekki af reynslunni eins og hundarnir. Jæja, ég er alveg að missa mig í samlíkingunum hérna. Nóg af persónugerfingum um raunveruleikainn. Ef þið viljið fleiri þá er bara að láta vita! Hehe. Ég þyrfti að fara að semja ljóð aftur. Ef ég man rétt þá kunni ég það einu sinni.

Ef þetta er ekki sæt mynd þá veit ég ekki hvað. Mig langar í kisu. Við áttum einu sinni kisu. Svo tók móðir mín sig til og myrti hana. Það var ekki skemmtileg upplifun. Ég var í mestu uppáhaldi hjá henni alla tíð og hún lá stundum ofan á sænginni minni þegar ég svaf. Líka gott að hafa gæludýr í húsinu þegar maður er einn heima, það er bara eitthvað þægilegt við það að vita af einni sál nálægt sér hvort sem það er manneskja eða köttur eða hundur eða ormur. Ok, kannski ekki ormur. En Tinnu var alltaf gott að hafa hjá sér, rólyndis köttur, matvönd með eindæmum og með mikinn persónuleika. En móðir mín sá ekki fegurðina í henni lengur þegar hún var farin að fæla burtu fólk sem hrúgaðist inn í fjölskylduna og tók því heilsu þeirra fram yfir Tinnu (sem by the way var búin að vera miklu lengur í fjölskyldunni heldur en þetta nýja fólk og ég þekkti hana mun betur líka). Tinna var því svæfð fyrir tveimur árum síðan ef ég man rétt og við höfum ekki eignast annað gæludýr síðan. En þegar maður sér svona myndir þá langar mann fátt meira en að hafa lítinn kettling í húsinu til að leika við og kúra með. En móðir sú sem tíðrætt hefur verið um í þessari færslu tekur það ekki í mál. Maður verður nú barasta að fara að drulla sér að heiman, burt úr harðræðinu, burt frá mæðrum sem myrða vini manns. Vill einhver taka mig að sér? "Karlmaður á barnsaldri leitar að samastað og uppihaldi, no questions asked. Ekkert í því fyrir þig, bara leiðindi og volæði." Ég held að þessi auglýsing myndi slá í gegn í Fréttablaðinu. Eða... nei. Mig langar í kött.
..:: catmandu ::..

Oh happy day!


Já það var gaman í dag. Ég vaknaði klukkan átta og skellti mér í bæinn með Goldeneye þar sem var tekin sundæfing í Kópavogi, geðveikt veður, bara heiðskýrt og læti. Skemmtileg æfing, og svo var auðvitað kíkt í heitapottinn og sólað sig smá áður en maður kom sér uppúr. Á heimleiðinni var að sjálfsögðu komið við í Kentökkí í Hafnarfirði og einn Tower Zinger Barbeque fékk að kenna á svengd minni og aðrir viðstaddir fengu sér að sjálfsögðu það sama! :)
Svo skelltum við okkur í Kef þar sem ég og Goldeneye og Cookie fórum í körfubolta alveg heillengi og það var nottla geggjað veður í Kef líka þannig að það var ekki leiðinlegt. Svo skelltum við okkur í Bláa Lónið og það var alveg svaðalega fínt. Stappað af fólki en samt ekki of mikið. Sundsysturnar kíktu með okkur, bara gaman að því. Auðvitað sólaði maður sig eins og mest maður mátti og kíkti á mannlífið (stelpurnar). Ég bið að heilsa stelpunni með flotta rassinn, erfitt að horfa á eitthvað annað maður, úff. :)
Eftir lónið fórum við svo út að borða í Keflavíkinni, að sjálfsögðu var það þjóðarréttur Íslendinga sem varð fyrir valinu, píddsa og kók. Þökkum LangBest kærlega fyrir. Svo slúttuðum við Goldeneye og Cookie deginum með því að taka tvo hringi á púttvellinum og ég endaði kvöldið með stæl. Ég var að brillera á seinni hringnum en klúðraði svo síðustu holunni og var ekki sáttur... Við skulum bara segja að pútterinn minn hafi látist. Útför verður gerð frá Keflavíkurkirkju á sunnudaginn klukkan 2.
Þetta var semsagt mjög skemmtilegur dagur, þakka Goldeneye og Cookie kærlega fyrir! :) Vonandi áttuð þið líka góðan dag, nógu gott var veðrið að minnsta kosti! Og svo vil ég að lokum bjóða Norsarana velkomna heim! Verðum að fara að halda partý (eins og við segjum alltaf en stöndum aldrei við...). Við bara verðum! En núna er ég alveg búinn eftir þennan annasama dag. Held ég fari og fylli baðið af AfterSun og liggji þar í klukkutíma áður en ég fer að sofa. Húðin mín er rauð, rauðari en hárið mitt, og þá er nú mikið sagt! Ég sé fram á að verða mjög brúnn og sætur í sumar! Gaman að því! :)
..:: james brown ::..

K.O.


Djöfull sáum ég og Mulletinn góðan slag um helgina! Við vorum niðrí bæ á torginu með öllum sölubásunum (man ekkert hvað það heitir) og vorum að fá okkur að jéta, as you do. Allvega, við vorum bara þarna í hægðum okkar og sjáum við þá ekki fólk hópast í kringum einhverja vitleysinga. Við nottla komum úr Kebblaík og erum aldir upp við svona og máttum ekki missa af neinu og fórum þess vegna úr pulsubiðröðinni til að sjá slagsmálin. Og viti menn, þetta voru stelpur! Alveg snar klikkaðar stelpur og held ég einn strákur líka. Strákurinn var víst búinn að lemja eina stelpuna í klessu og hún var þarna hágrenjandi og blóð útum allt!! Fólk var takandi tillhlaup og sparkandi í mann og annan og oftast voru það stelpur. Þessi blóðuga var grenjandi og hrækjandi blóði á alla sem voru búnir að gera eitthvað. Maður vorkenndi henni nottla, hún var alblóðug aumingja stelpan og grátandi, en þetta voru samt góð slagsmál! Mulletinn gat nottla ekki annað en gantast svolítið og gekk hnarreistur kringum fólkið eins og hann væri á háum hælum og hélt höndunum uppi eins og hann héldi á svona spjaldi sem á stendur hvaða lota er að fara að byrja (þúst, eins og stelpurnar í bikíníunum í boxinu)!! Ég hélt ég myndi pissa í mig úr hlátri, þetta var ógeðslega fyndið. Annars þurfti ekki annað en að öskra uppyfir sig útí loftið "báááuu!!" til að við myndum deyja úr hlátri þetta kvöld! Þetta er einkahúmor dauðans, sem eins og allir vita er besti húmorinn. Þetta var amk snilldar bæjarferð þrátt fyrir að við værum bara tveir. Gaman að geta þess að það að við Mulletinn getum hangið tveir saman og látið eins og fávitar og skemmt okkur konunglega veit á gott því við förum líklegast saman í heimsreisu á næsta ári við þriðja mann! Það verður eflaust ekki leiðinlegt.
..:: mag ::..

Childhood memories


Vá hvað ég er mikið eftirá! Ég gleymdi alveg að minnast á Ungfrú Ísland keppnina þegar hún var og núna er hún löngu búin! Og ég ætla því bara að segja eitt, til hamingju Steinunn!!! Ég fylgdist voða lítið með þessu enda var það algjör óþarfi (og ég er ekki með stöð 2). Þegar Steinunn tekur þátt þá eru úslitin bara sjálfgefin. Ég varð skotinn í Steinunni þegar hún var í 6. bekk og ég var í 5. bekk. Ég hefði eflaust verið skotinn í henni fyrr en ég átti bara ekki heima í sama landshluta og hún fyrr en þá. Mér þótti hún ótrúlega falleg og tók alltaf eftir henni hvar sem hún var þótt hún vissi eflaust ekki að ég væri til. Svo liðu árin og Steinunn varð bara fallegri (veit ekki alveg hvernig það var hægt en svoleiðis var það) og ég kynntist henni svolítið. Það var fyrst í gegnum fjölskylduna því fjölskyldur okkar tengjast. Svoldið skrítnum böndum en samt, mamma mín var í pössun hjá ömmu Steinunnar og svo passaði mamma barn hennar seinna (ss pabba Steinunnar). Við semsagt höfum talað nokkrum sinnum saman og þekkjumst svona smá. Það er heldur ekki nóg með að hún sé svona falleg því hún er alveg frábær manneskja. Það kom fáum á óvart þegar hún vann Ungfrú Suðurnes og ég var viss um að hún myndi vinna Ungfrú Ísland líka, sem hún gerði með glæsibrag! Það verður gaman að fylgjast með henni keppa erlendis því hún á örugglega eftir að standa sig vel og gera okkur stolt af sér! Efast um að hún lesi þetta en ef svo vildi til þá segi ég aftur, til hamingju! Kannski hittumst við aftur og spjöllum í heitapottinum. Hver veit! :)

Svo vil ég benda á snilldar sögu hjá Tomma Young frá Tælandi. Þetta er helvíti mögnuð saga og ef hún er sönn (sem ég efast svosem ekkert um) þá fær hún mann til að hugsa... Galdrar og fáránlegar tilviljanir og læti! Ætli gaurinn hafi verið að feika þetta og ef svo er hvernig í andsk. fór hann að því!!!?
..:: max ::..

Það líður að jólum...


Rauðhærður drengur. Skrifborðsstóll og tölva. Heyrnartól og lyklaborð. Tónlist og tikk. Herbergi með bláum og hvítum veggjum á víxl og svartar mublur. Smá drasl, föt, geisladiskar og bækur. Óumbúið rúm. Rauðhærður ráðvilltur drengur. Hann skrifar eitthvað inn í tölvuna. Eitthvað um umhverfið í kringum sig. Af hverju, veit hann ekki. Kannski af því að honum datt ekkert annað í hug... Neeeii... Það hefði verið einfaldasta lausnin og sú sem flestir hefðu giskað á en það er rangt. Ástæðan er örlítið flóknari. Þessi fjörurra ára drengur (þótt standi á fæðingarvottorðinu hans að hann verði tuttuguogeins árs í sumar) hefur nefnilega ýmislegt að segja frá en honum finnst eins og hann hafi sagt frá því áður og væri bara að endurtaka sig. Hann hefur haldið því fram áður að hann sé eins og ólétt kona. Ekki af því að hann er með stóran maga og borðar fyrir tvo (því það er ekki raunin), heldur af því að hann hefur skapsveiflur á við nashyrning. Kannski er óléttu konu dæmið ekki svo góð samlíking. Hann er frekar eins og unglingur. Unglingur sem veit ekkert hvað hann vill, með rokkandi sjálfsálit eins og býfluga og... ægifagurt rauðleitt hár sem minnir á sólarlag á Bali. Mér finnst að hann ætti að skrifa bók. Og í við biðjum til guðs að hann skrifi ekki um sjálfan sig því það væri ekki skemmtileg lesning. Þá myndi enginn kaupa bókina og þá myndi aumingja strákurinn með rauða hárið sem er jafn rautt og tómatar eru grænir áður en þeir verða rauðir hafa enn meiri ástæðu til að efast um sjálfan sig. Viðurkenning er kannski það eina sem vantar hér. Kannski frekar léleg ástæða til að gera nokkurn skapaðan hlut en hey, ert þú fullkomin/n? Hélt ekki.
..:: drengurinn með hárið sem er jafn rautt og rauða hafið er blátt ::..

Voða mikið að segja


Já ég hef voða mikið að segja núna.
Ég bara nenni því ekki.
Samt, alltaf þegar ég sezt niður og ætla að skrifa stutta færslu um eitthvað þá verður hún alveg fáránlega löng.
Að vísu eru stuttar færslur ekki mín sérgrein, ég hef bara alltaf svo mikið að segja.
Annað hvort það eða þá að ég kem mér bara aldrei að efninu.
Eins og núna.
En nóg um það.

Ég tók þessa fríhelgi með trompi og djammaði eins og geðsjúkur maður.
Fín helgi.
Júróvisjón og svona.
Ég endaði í höfuðborginni bæði á föstudags og laugardagskvöld.
Að vísu endaði ég heima hjá mér bæði kvöldin, en þú fattar.
Það var gaman í bæði skiptin.
Ekki mikið meira um það að segja.
Heimskuleg færsla maður.
Svo mörg voru þau orð.
..:: whaa? ::..

Open your heart


Júróvisjón er á næsta leiti (duh) og ég man bara ekki eftir öðru eins umstangi. Annað hvert orð sem maður heyrir er Júróvisjón og hitt orðið sem kemur inn á milli er iðulega Birgitta. En þrátt fyrir öll lætin þá fer þetta alls ekki í taugarnar á mér. Þvert á móti finnst mér frábært hvað Íslendingar eru rosalega mikið 'hype' fólk. Svona hlutir sem koma upp og eiga hug og hjörtu þjóðarinnar allrar í smá tíma. Þá er ég ekki að tala um þegar klámmyndastjarna (ron jeremy) eða fávitar (jackass) koma til landsins og varla er talað um annað, heldur eins og þegar handboltaliðinu gengur vel eða allir halda að við vinnum Júróvisjón! Að vísu held ég að flestir átti sig á því að það eru hverfandi líkur á því að við vinnum en finnst gaman að halda því fram vegna þessa gríðarlega áhuga sem þjóðin hefur á þessari keppni. Uppáhalds hobbý þjóðarinnar er að sameinast um að elska eitthvað svona mikið, og auðvitað er eðlilegt að það myndist smá svona love/hate samband í bland. Fólk fær nóg af þessu og auðvitað er það skiljanlegt. En ég mun horfa á imbann á morgun eins og flestir og hlægja að hallærislegu þjóðunum og dást að því hvað við Íslendingar stöndum okkur alltaf vel. Ég spái fimmta sætinu og tel það þó bjartsýnisspá. Ég held að við megum alveg vera sátt við hvaða sæti sem er ofan við 10. sætið. (eða ofan við 16. sætið??) Ef þú ert ekki enn búin/n að skoða bloggsíðu Gísla Marteins og Loga Bergmanns þá legg ég til að þú gerir það því hún er ákaflega skemmtileg. Hún er hér.

Ég fór uppí bústað í dag og gerði mest lítið nema liggja í sólbaði. Eins og rauðhærðum sæmir brann ég vel og stend því vel undir nafni síðunnar sem raunamæddur rauðhærður einstaklingur. Nei nei, þetta er nú ekki svo slæmt, fínt að fá smá lit þegar rauði liturinn dofnar (eftir svona hálft til eitt ár). Ég ætla samt að hrista af mér allan kláða með því að fá mér strumpameðal (áfengi) og skella mér í höfuðstaðinn að leita að stemmningu. Eflaust finn ég hana, því ef hún finnst ekki þá er ég þekktur fyrir að búa hana bara til úr engu! (nema strumpameðali og góðu skapi, stundum of góðu!)
..:: haukdal? ::..

The Truth Is Out There...


Lífið gengur sinn vanagang. Ég er enn fastur í hausnum á mér, fastur í heimi alvarlegra, ekki svo alvarlegra, heimskulegra, skemmtilegra og fáránlegra pælinga og allt þar á milli. Ég sé ekki fram á náðun í bráð þannig að hér verð ég að dúsa og hugsa minn gang. Þó finnst mér eins og ég sé að bíða eftir vitrun. Ég fékk eina slíka um daginn í mjög merkilegu partýi en sú hafði ekki mjög mikil áhrif á líf mitt og því var þetta svona eftirá litið einungis minniháttar vitrun. Ég finn það samt að ég er á barmi mikillar uppgötvunar. Ekki fyrir heiminn, ekki einu sinni fyrir Ísland og ekki einu sinni fyrir fólkið sem neyðist til að umgangast mig og mínar pælingar dag frá degi. Einungis fyrir mig. Hvernig ég ætla að lifa lífinu. Ég held það kallist að verða fullorðinn. Bara svona einn daginn, bam! Og þá veit ég það. Ekki endilega eitthvað sem ég get komið í orð heldur bara eitthvað sem ég veit. Bara svona, já auðvitað! Svona virkar þá heimurinn og ég. Eða kannski er ég bara að verða geðveikur. Ah, hverjum er ekki sama. Ignorance is bliss.
..:: who? ::..